Ακούγονται και γράφονται πολλά τις τελευταίες εβδομάδες όπως κάθε χρόνο ελέω μεταγραφικής περιόδου.
Τα χειρότερα βέβαια είναι αυτά που γράφονται από ένα σωρό αδαείς στα σχόλια των αθλητικών ιστοσελίδων, του τύπου ¨Βαρδινογιάννη πούλα και φύγε", "Βγενόπουλε είσαι Θεός" και άλλα τέτοια.
Αυτό που δυσκολεύομαι να αντιληφθώ είναι η αντίσταση που υπάρχει για την πώληση οποιουδήποτε παίκτη. Ίσως με τους παίκτες που είχαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια, για τους οποίους δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για αγορά σε τιμές που να κάνουν αίσθηση, να μην είχαμε συνηθίσει αυτή την κινητικότητα. Είναι δείγμα ποιότητας του υλικού μιας ομάδας να υπάρχει ενδιαφέρον από άλλες ομάδες και ειδικά στους ποδοσφαιριστές ισχύει το ουδείς αναντικατάστατος.
Ακούγεται -μολονότι δυσκολεύομαι να το πιστέψω- ότι η Λίβερπουλ ενδιαφέρεται για το Ζιλμπέρτο. Δεν βρίσκω καμμία λογική στην αντίδραση που υπάρχει σχετικά με αυτό. Ο Ζιλμπέρτο είχε έναν πολύ μέτριο πρώτο χρόνο, έναν πολύ καλό δεύτερο (η προσπάθεια που κατέβαλλε σε αυτό το χρόνο δεν αποκλείεται να οφείλονταν στο ενδιαφέρον του να παίξει στο mundial το οποίο είναι ήδη σχεδόν παρελθόν) και έχει δηλώσει ότι αυτή είναι η τελευταία χρονιά που θα παίξει ποδόσφαιρο. Θεωρώ ότι αν υπάρχει ομάδα που ενδιαφέρεται να τον αγοράσει για να παίξει τον τελευταίο χρόνο της καριέας του και δίνει λογικά χρήματα είναι μεγάλη ευκαιρία να τον πουλήσουμε.
Για το Λέτο και το Νίνη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εδώ μιλάμε για δύο πολύ νέους παίκτες (24 και 21 ετών αντίστοιχα) από τους οποίους η ομάδα μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα. Το μόνο δίλημμα που κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να υπάρχει είναι αν θα πουληθούν φέτος ή την επόμενη χρονιά. Σε αυτό σημαντικό ρόλο έχει η άποψη του προπονητή ή του τεχνικού διευθυντή που θα πρέπει να κάνουν μια εκτίμηση του ρόλου που θα παίξουν οι συγκεκριμένοι παίκτες τη νέα περίοδο για να δουν αν συμφέρει να τους κρατήσουν έναν ακόμη χρόνο.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται ή για το οποίο εθελοτυφλούν οι περισσότεροι οπαδοί είναι ότι έτσι είναι το ποδόσφαιρο σε όλο τον κόσμο. Οι ομάδες αναπτύσσονται πουλώντας παίκτες σημαντικής αξίας και προχωρούν είτε αντικαθιστώντας τους με αγορά καλύτερων παικτών (που θα στοιχίσουν τα έσοδα της μεταγραφής + ένα λογικό ποσό) είτε επενδύοντας σε περισσότερους από έναν νεότερους παίκτες με την προσδοκία ότι ένας από αυτούς θα πιάσει.
Αν και όταν ο Παναθηναϊκός αποκτήσει μερικά κύπελλα Ευρώπης και σαν προϊόν γίνει αναγνωρίσιμος και αγπητός εκτός της κατά κύριο λόγο ελληνικής αγοράς, όταν οι φανέλες του θα αγοράζονται και από μη Έλληνες, όταν σε ταξιδια του στο εξωτερικό πηγαίνουν να τον δουν και μη Έλληνες, τότε θα μπορεί να περιορίσει τη χρήση των πωλήσεων ποδοσφαιριστών ως μέσο αύξησης των εσόδων της ομάδας.
Για εμένα το ενδιαφέρον για αγορά παικτών του Παναθηναϊκού από ομάδες του εξωτερικού αποτελεί ένδειξη της ποιότητας του υλικού και όχι σημάδι παρακμής. Σημάδι παρακμής θα είναι η παύση της επένδυσης σε καλούς παίκτες. Μακάρι η ακαδημία ποδοσφαιριστών να συνεχίσει να βγάζει ταλέντα σαν το Νίνη που δεν στοιχίζουν τίποτα στην ομάδα να τους αποκτήσεί και μπορεί να βγάλει πολλά λεφτά από την πώλησή τους.
Σε ό,τι αφορά στα διοικητικά το ζήτημα έχει γίνει από κουραστικό έως αποκρουστικό. Στο κάτω κάτω της γραφής μεγάλα παιδιά και έμπειροι επιχειρηματίες είναι ο Βγενόπουλος και ο Βαρδινογιάννης. Ας κάτσουν να συζητήσουν, να κάνει ο καθένας την αποτίμησή του και ας πει πόσα ζητάει ο Βαρδινογιάννης, πόσα δίνει ο Βγενόπουλος και να τελειώνουμε. Προσωπικά, πάντως προτιμώ δίδυμο Βαρδινογιάννη-Γιαννακόπουλων αντί του διδύμου Βγενόπουλου-Πατέρα και αν είναι να πουλήσει ο Βαδινογιάννης προτιμώ να αγοράσουν οι Γιαννακόπουλοι παρά ο Βγενόπουλος.
